Bağımsız gibi görünen pek çok proje, arka planda 360 tipi anlaşmalarla dönüyor. Şirket sadece master istemiyor; sahneden tişörte kadar pay istiyor. Karşılığında ‘sistem’ vaat ediyor: playlist, PR, avans.
Ne vaat edilir?
Nakit avans, stüdyo erişimi, turne lojistiği, marka bağlantıları. Erken kariyerde bunlar gerçekten cankurtaran olabilir.
Ne koparılır?
Uzun vadeli kontrol. 360’ta ‘başarı’ arttıkça şirket payı da artar. Sanatçı büyüdükçe özgürlüğü daralabilir. Bu bir tuzak olmak zorunda değil; ama kör imza tuzaktır.
Avans bir hediye değildir. İleriye çekilmiş emektir.
İmza öncesi üç soru: Çıkış maddesi var mı? Merch bağımsız mı? Master kaç yıl sonra geri döner? Cevap yoksa masadan kalk.